Cisza pod Pacyfikiem. Kanada i Korea Południowa razem polują na okręty podwodne

Trzy dni manewrów u wybrzeży Vancouver

W dniach 2–4 czerwca 2026 roku na wodach północnego Pacyfiku, u zachodnich brzegów wyspy Vancouver, Royal Canadian Navy (RCN) wraz z Royal Canadian Air Force (RCAF) oraz Marynarką Wojenną Republiki Korei (ROKN) przeprowadziły wspólne, zaawansowane operacje morskie. Program ćwiczenia obejmował trzy filary: zwalczanie okrętów podwodnych (ASW), integrację działań powietrzno-morskich oraz skoordynowane operacje zespołowe na morzu.

Według kanadyjskiego resortu obrony manewry miały dać załogom obu flot możliwość działania w złożonym środowisku morskim i podniesienia gotowości do reagowania na zmieniające się wyzwania w sferze bezpieczeństwa. Istotnym i nie zawsze oczywistym elementem ćwiczenia była wymiana personelu: marynarze koreańscy i kanadyjscy zaokrętowali się wzajemnie na swoich jednostkach, co buduje realną interoperacyjność daleko wykraczającą poza wspólne pływanie w szyku.

Kanadyjski wkład: fregata, okręt podwodny i skrzydła nad wodą

Kanada wystawiła do ćwiczenia komplet środków obejmujący trzy domeny. Trzon zespołu nawodnego stanowiła fregata wielozadaniowa HMCS Ottawa (FFH 341) typu Halifax, weteran kanadyjskiej obecności w Indo-Pacyfiku, który w poprzednich sezonach operował m.in. na Morzu Południowochińskim i w cieśninie Tajwańskiej.

Pod powierzchnią działał okręt podwodny HMCS Corner Brook typu Victoria i to jego obecność najlepiej pokazuje, jak daleko zaszła odbudowa kanadyjskich sił podwodnych. Jednostka wróciła do pełnej służby operacyjnej po wieloletniej, kosztownej modernizacji, podjętej po słynnym wejściu na mieliznę w 2011 roku w okolicach Nootka Sound. Dziś Corner Brook ponownie pełni zadania w ramach Canadian Submarine Force (CANSUBFOR), a jego udział w ćwiczeniach ASW jest dowodem powrotu sprawności.

Z powietrza zespół wspierały śmigłowce pokładowe CH-148 Cyclone z 443. Eskadry Śmigłowców Morskich oraz samolot patrolowy dalekiego zasięgu CP-140 Aurora z 407. Eskadry Patrolowej — klasyczna kanadyjska „triada" do polowania na okręty podwodne, łącząca platformę nawodną, podwodną i lotniczą.

Gwiazda manewrów: Dosan Ahn Chang-ho

Najwięcej uwagi przyciągnęła jednak strona koreańska, a konkretnie jednostka, która nadała ćwiczeniu rangę wydarzenia branżowego. Obok fregaty ROKS Daejeon typu Daegu z pokładowym śmigłowcem AW-159 Wildcat, ROKN skierowała do manewrów okręt podwodny ROKS Dosan Ahn Chang-ho, okręt prowadzący programu KSS-III (Batch I), uznawany za jeden z najnowocześniejszych konwencjonalnych okrętów podwodnych na świecie.

Dlaczego to istotne? Dosan Ahn Chang-ho to pierwsza koreańska jednostka klasy 3000 ton zbudowana w oparciu o rodzimą myśl techniczną, z poziomem lokalizacji komponentów sięgającym około 76 proc. — dwukrotnie wyższym niż w licencyjnych poprzednikach typu Son Won-il (Type 214). Napęd to klasyczny układ spalinowo-elektryczny uzupełniony systemem niezależnym od powietrza atmosferycznego (AIP) na ogniwach paliwowych, co pozwala na operowanie w zanurzeniu nawet przez około 20 dni bez wynurzania, kluczowa cecha dla skrytości na rozległych akwenach Pacyfiku.

To jednak nie napęd jest największym wyróżnikiem tej klasy. Za kioskiem umieszczono pionową wyrzutnię (VLS) z sześcioma celami, zdolną do przenoszenia konwencjonalnie uzbrojonych pocisków balistycznych odpalanych spod wody (SLBM). Czyni to typ Dosan Ahn Chang-ho pierwszym na świecie okrętem podwodnym z napędem AIP wyposażonym w zdolność rażenia celów lądowych pociskami balistycznymi, połączenie skrytości jednostki nieatomowej z bronią dotąd kojarzoną głównie z okrętami o napędzie jądrowym.

Fakt, że Seul wysłał tak cenną i prestiżową jednostkę na drugą stronę Pacyfiku, by ćwiczyła ramię w ramię z kanadyjskim okrętem podwodnym, jest komunikatem politycznym samym w sobie.

Dlaczego akurat zwalczanie okrętów podwodnych

Wybór ASW jako głównego motywu ćwiczenia nie jest przypadkowy. Walka podwodna należy do najtrudniejszych technicznie i najbardziej wymagających koordynacji dyscyplin marynarki — wymaga zgrania sonaru okrętowego, śmigłowców z opuszczanymi stacjami hydrolokacyjnymi, samolotów patrolowych i danych z własnych okrętów podwodnych w jeden spójny obraz sytuacji podwodnej.

Dla obu flot to także obszar o rosnącym znaczeniu strategicznym. W regionie Indo-Pacyfiku liczba i jakość okrętów podwodnych systematycznie rośnie, a zdolność ich wykrywania, śledzenia i w razie potrzeby neutralizowania staje się jednym z filarów odstraszania. Wspólne polowanie na cel podwodny, prowadzone przez sojuszników z dwóch różnych kontynentów, buduje praktyczne procedury, które trudno wypracować inaczej niż na morzu.

Pacyficzna układanka Ottawy

Manewry wpisują się w szerszą logikę kanadyjskiej strategii wobec Indo-Pacyfiku, w ramach której Ottawa konsekwentnie utrzymuje obecność wojskową w regionie. HMCS Ottawa odbyła wcześniej pięciomiesięczne rozmieszczenie w ramach operacji HORIZON i NEON, ćwicząc z Japonią, Stanami Zjednoczonymi, Koreą Południową, Francją, Australią, Indiami i innymi partnerami, a także uczestnicząc w egzekwowaniu sankcji ONZ wobec Korei Północnej.

Cytowany w komunikatach kontradmirał David Patchell, dowódca Maritime Forces Pacific oraz Joint Task Force Pacific, podkreślał wartość współpracy z sojusznikami o zbieżnych celach i gotowość do goszczenia ich na kanadyjskich wodach. W praktyce to właśnie takie kameralne, dwustronne ćwiczenia, a nie tylko wielkie wielonarodowe manewry pokroju RIMPAC — tworzą gęstą sieć powiązań operacyjnych spinającą floty regionu.

Co to oznacza dla obserwatora rynku morskiego

Z perspektywy branżowej warto zapamiętać trzy rzeczy. Po pierwsze, Kanada realnie odbudowała zdolności podwodne, udział sprawnego HMCS Corner Brook w wymagającym ćwiczeniu ASW to konkretny dowód, a nie deklaracja. Po drugie, Korea Południowa coraz śmielej projektuje swoją siłę morską poza najbliższe sąsiedztwo, a okręty typu KSS-III stają się jej technologiczną wizytówką i potencjalnym atutem eksportowym. Po trzecie wreszcie, oś bezpieczeństwa na Pacyfiku coraz częściej spina partnerów spoza klasycznego grona mocarstw regionalnych, budując wielobiegunową architekturę współpracy morskiej.

Dla całego sektora, od stoczni, przez producentów systemów walki podwodnej, po operatorów logistyki morskiej, to sygnał, że Pacyfik pozostanie jednym z najbardziej dynamicznych teatrów rozwoju floty na świecie.