Szanty na pełnym gazie. Recenzja płyty „Na setkę” gdańskich Pirates Of Rock'n'Roll

Kim są Piraci

Za szyldem Pirates Of Rock'n'Roll stoją muzycy trójmiejskiej grupy Lamia Reno, którzy w pirackim wcieleniu grają szanty w rock'n'rollowym stylu. Skład tworzą Marcin Nawrocki (gitara, wokal), Piotr Lewicki (gitara), Marcin Dutkiewicz (gitara basowa) i Michał Skuza (perkusja). Rodowód jest wyraźnie punkowy: jeden z muzyków gra na co dzień także w Lumpex'75, zasłużonej trójmiejskiej kapeli tej sceny.

Nawet tytuł płyty działa w dwóch rejestrach. Wśród muzyków „na setkę” oznacza nagranie całego zespołu naraz, bez dogrywek, czyli tak, jak brzmi na koncercie. W porcie i przy barze to po prostu kieliszek, co przy otwierającym album „Kolejkę nalej” trudno uznać za przypadek.

Klasyka w nowych żaglach

Na płytę trafiło dwanaście utworów i to w doborze repertuaru widać największy pomysł zespołu. Piraci nie silą się na wyłącznie autorski materiał, tylko biorą na warsztat piosenki, które zna każdy, kto choć raz był na festiwalu szantowym, i przepuszczają je przez przester. „Kolejkę nalej” opiera się na tradycyjnej melodii „Drunken Sailor”, „Hiszpańskie dziewczyny” z tekstem Andrzeja Mendygrała i szanta oliwska „Dickmann” z tekstem Tomasza Piórskiego sięgają po „Spanish Ladies”, a „24 lutego” ze słowami Janusza Sikorskiego to polska wersja „24th of February”. Jest też „Okręt nasz (Bitwa)” Lecha Klupsia i „Latający Holender” z muzyką Andrzeja Korzyńskiego i tekstem Krzysztofa Gradowskiego.

Obok klasyki pojawiają się utwory z tekstami zespołu, jak „Szanty A'La La”, a do tego międzynarodowe akcenty, takie jak „Eye Of The Wellerman”, punkowe odczytanie tradycyjnej pieśni wielorybników, która kilka lat temu podbiła internet. Album zamyka „Pora już kończyć rejs”, ballada, którą zespół żegna słuchacza po pirackim rejsie. Taki układ sprawia, że płyta działa jak koncert: od toastu na otwarcie po pożegnanie na koniec.

Dickmann, Oliwa i gdański patriotyzm

Najmocniej gdańskie korzenie zespołu słychać w dwóch utworach: „Dickmann (Szanta oliwska)” i „Bitwa pod Oliwą”. Oba odwołują się do najsłynniejszego zwycięstwa floty Rzeczypospolitej, gdy 28 listopada 1627 r. polskie okręty pod dowództwem admirała Arenda Dickmanna pokonały na redzie Gdańska eskadrę szwedzką. Dickmann zginął w bitwie, a jego zwycięstwo do dziś jest jednym z fundamentów tradycji polskiej Marynarki Wojennej.

To dobry ruch, bo zamiast kolejnej opowieści o dalekich morzach Piraci przypominają historię, która rozegrała się dosłownie za rogiem. Rocznica bitwy przypada pod koniec listopada, więc płyta ma w tym roku wyjątkowo dobry moment, żeby wybrzmieć w Gdańsku.

Werdykt: warto zabrać na pokład

„Na setkę” to płyta z wyraźnym pomysłem i pewnością siebie. Piraci nie próbują konkurować z wykonawcami szant tradycyjnych, tylko otwierają ten repertuar na publiczność, która na festiwal szantowy raczej by nie poszła, a klasykę muzyki morza zna co najwyżej z ogniska. W recenzji Radia Cykcyk Pirates Of Rock'n'Roll nazwano chyba jedynym w historii Polski zespołem łączącym punk rocka i szanty, a krytyk zachęcał, by po album sięgnęli zarówno szczury lądowe, jak i wilki morskie. Jedyne zastrzeżenia dotyczyły oprawy graficznej, której tło i zdjęcia zespołu to kwestia gustu.

Płyta ukazała się na CD w sześciostronicowym digipacku z 15-stronicową książeczką (Olifant Records, OR 228) i jest dostępna w sklepie wytwórni oraz w serwisach streamingowych. Dla każdego, kto lubi szanty, ale tęskni za nimi w głośniejszej odsłonie, i dla każdego punkowca, który nie wiedział, że lubi szanty, to pozycja obowiązkowa w gdańskiej kolekcji.