Firma ze Szczecina zaprojektuje najwyższy pomnik Chrystusa na świecie. Trzon na 207 metrów w 40 dni

Koncepcję przekazano podczas oficjalnej wizyty prezydenta Karola Nawrockiego na Filipinach w dniach 6–8 października, pierwszej w historii wizyty urzędującego prezydenta RP w tym kraju, w której uczestniczył prezes SLIPFORM Daniel Kisała. Droga firmy na ten rynek zaczęła się od misji gospodarczej Centrum Inicjatyw Gospodarczych Województwa Zachodniopomorskiego, a kolejne spotkania prowadzono przy wsparciu Polskiej Agencji Inwestycji i Handlu.

- Nasza obecność na rynku filipińskim nie jest przypadkowa. To efekt kolejnych misji gospodarczych, spotkań i konsekwentnego budowania relacji z lokalnymi partnerami. Dziś możemy powiedzieć, że technologia opracowana w Szczecinie jest rozpatrywana przy realizacji przedsięwzięcia, które może przejść do historii światowego budownictwa - powiedział Daniel Kisała.

Trzon na 200 metrów w 40 dni

Sercem projektu jest żelbetowy trzon nośny o wysokości ponad 200 metrów i wymiarach w rzucie około 49 na 30 metrów, do którego trzeba będzie wbudować nawet 27 tysięcy metrów sześciennych betonu. Technologia SLIPFORM polega na ciągłym wznoszeniu konstrukcji w szalunkach, które przesuwają się w górę wraz z postępem betonowania, bez demontażu i ponownego montażu, przez całą dobę. System prowadzi szalunek po zaprogramowanej trajektorii z maksymalnym odchyleniem trzech milimetrów. Firma szacuje, że sam trzon mogłaby wykonać w około 40 dni; zastrzega, że to czas zasadniczego etapu konstrukcji żelbetowej, a nie całego monumentu.

- Zakładamy, że żelbetowy trzon nośny ponad 200-metrowego monumentu jesteśmy w stanie wykonać w ciągu około 40 dni. To pokazuje potencjał technologii, którą opracowaliśmy w Szczecinie - mówi Daniel Kisała.

Technologię firma opracowała i wdrożyła w 2023 roku z udziałem funduszy europejskich, początkowo z myślą o konstrukcjach przemysłowych i infrastrukturalnych. W portfolio ma betonowe wieże radarowe dla Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, obiekty meteorologiczne i przemysłowe.

Szalunki popłyną z Polski, beton zostanie na miejscu

Monument stanie w kraju złożonym z siedmiu tysięcy wysp, w prowincji oddalonej o kilkaset kilometrów od Manili, i to przesądza o logistyce. Technologia ślizgowa wymaga specjalistycznego, wielkogabarytowego osprzętu: systemu szalunków, podnośników hydraulicznych i platform roboczych, które powstają w Szczecinie i których nie da się kupić na miejscu. Jedyną realną drogą z Polski na Filipiny dla takiego ładunku jest morze: kontenery albo ładunek projektowy z Gdyni lub Szczecina, przez Suez i Singapur, do Manili lub bezpośrednio do portów prowincji Ilocos, takich jak Currimao albo Salomague, obsługujących dziś głównie kabotaż. Podróż trwa od pięciu do siedmiu tygodni, a sam transport sprzętu będzie jednym z pierwszych zadań kontraktu, jeśli do niego dojdzie.

Beton, 27 tysięcy metrów sześciennych, zostanie wyprodukowany na Filipinach, bo nikt nie wozi betonu przez ocean; to oznacza współpracę z lokalnymi betoniarniami i cementowniami oraz polski nadzór nad recepturą, od której zależy, czy trzon da się betonować w sposób ciągły w tropikalnym klimacie. Do tego dochodzą polscy inżynierowie i operatorzy systemu, którzy na 40 dni betonowania muszą być na placu budowy bez przerwy.

Jest też drugi morski wątek, mniej oczywisty. SLIPFORM rozwija betonowe fundamenty grawitacyjne pod morskie turbiny wiatrowe, czyli konstrukcje, które w Europie stawia się tam, gdzie dno nie pozwala na stalowe monopale. Baltic Power, pierwsza polska farma, stanęła w tym miesiącu w całości na fundamentach stalowych; kolejne projekty na Bałtyku i doświadczenie z 200-metrowego trzonu na Filipinach mogą być dla szczecińskiej firmy argumentem, żeby o fundamenty z betonu zawalczyć na własnym morzu.

Od wieży radarowej do najwyższego posągu świata

Projekt koncepcyjny to pierwszy z kilku kroków: przed inwestorem jest jego akceptacja, finansowanie i pozwolenia, a przed SLIPFORM dokumentacja techniczna, która z koncepcji zrobi plac budowy. Firma mówi o tym etapie otwarcie i nie podaje jeszcze nazwy inwestora ani wartości przedsięwzięcia, co przy projektach tej skali jest normalną praktyką do czasu podpisania umowy.

To, co już jest pewne, mówi wiele o szczecińskiej firmie. Technologia opracowana trzy lata temu z myślą o wieżach radarowych i obiektach przemysłowych okazała się na tyle uniwersalna, że trafiła na stół inwestora po drugiej stronie globu, i to z argumentem, którego nikt inny tam nie przywiózł: tempem. Jeśli monument powstanie, będzie najwyższym posągiem świata z polskim trzonem w środku, wzniesionym sprzętem, który przypłynął ze Szczecina. A droga, która do tego prowadzi, przez misję gospodarczą województwa, PAIH i delegację prezydencką, jest gotowym wzorem dla innych firm z Pomorza Zachodniego, które mają technologię, ale nie wiedzą, jak ją pokazać światu.