Marines bez klasycznej grupy desantowej. LCF-24, USS San Antonio i abordaże na wschodnim Pacyfiku

Korpus Piechoty Morskiej USA pokazał w tym tygodniu w mediach społecznościowych zdjęcia z ćwiczeń i akcji Maritime Raid Force, czyli zespołu abordażowego LCF-24, z udziałem Recon Marines. Komunikat, jak wszystkie w tej kampanii, podkreśla, że siły są rozmieszczone w strefie SOUTHCOM w celu wsparcia priorytetów prezydenta i Departamentu Wojny, jak od ubiegłego roku nazywa się Pentagon, w zakresie zwalczania handlu narkotykami, powstrzymywania wrogich aktorów i ochrony kraju przez stałą obecność.

MEU bez ARG

Littoral Combat Force-24 to 24. Marine Expeditionary Unit w nowej formule. Klasyczny MEU to około 2200 marines zaokrętowanych na trzyokrętowej grupie desantowej (Amphibious Ready Group), która pływa razem i działa jako całość. LCF-24 liczy ponad 1300 marines i marynarzy i jest rozproszona po regionie: ma dowództwo i węzły na lądzie, m.in. w Portoryko, a jej pododdziały operują z pojedynczych okrętów desantowych typu San Antonio. Wiosną był to USS Fort Lauderdale (LPD 28) na Karaibach, od sierpnia USS San Antonio (LPD 17) na wschodnim Pacyfiku.

Jednostka przejęła obowiązki w maju od 22. MEU, który przez blisko dziesięć miesięcy operował z grupy desantowej USS Iwo Jima. Jest siłą natychmiastowego reagowania SOUTHCOM z czterema zadaniami: przechwytywanie jednostek na morzu, wzmacnianie ambasad, odzyskiwanie personelu lotniczego i pomoc humanitarna. Dowódca SOUTHCOM gen. Francis L. Donovan, sam oficer piechoty morskiej, mówił przy tej okazji, że zachodnia półkula nie jest już środowiskiem przyzwalającym dla narkoterrorystów, syndykatów przestępczych i ich państwowych sponsorów.

Najpierw abordaż, potem rakiety

Operacja Southern Spear, amerykańska kampania przeciw morskiemu przemytowi narkotyków, przez pierwszy rok kojarzyła się głównie z uderzeniami z powietrza na szybkie łodzie na Karaibach, po których nie było czego przeszukiwać. LCF-24 wprowadziła inny model, który pokazała na Pacyfiku pod koniec sierpnia i na początku września.

28 sierpnia marines i marynarze z San Antonio dokonali abordażu podejrzanej jednostki na wodach międzynarodowych koło Ekwadoru. Była to pierwsza bezpośrednia akcja grupy po wejściu na Pacyfik. 2 i 3 września zespół z łodzi RHIB, ze śmigłowcem UH-1Y Venom i MH-60 Seahawk w osłonie, zatrzymał, przeszukał i zabezpieczył jednostkę, która według wywiadu wojskowego służyła jako pływająca stacja paliwowa dla szybkich łodzi przemytniczych Los Choneros. Osoby z pokładu przekazano władzom Ekwadoru, a jednostkę zatopiono, m.in. rakietami odpalonymi ze śmigłowca. SOUTHCOM podkreślał, że interdykcja odbyła się bez incydentów i w ścisłej koordynacji z Quito.

Różnica wobec wcześniejszych uderzeń jest zasadnicza. Zanim jednostka została zniszczona, zespół abordażowy zebrał z niej ładunek, sprzęt łączności i dane nawigacyjne, a nad celem przez cały czas wisiał uzbrojony śmigłowiec na wypadek oporu. To pozwala rozpracowywać sieć logistyczną kartelu, a nie tylko usuwać pojedyncze łodzie. Los Choneros i Los Lobos, dwie ekwadorskie grupy uznane przez USA za organizacje terrorystyczne, opierają przemyt na Pacyfiku właśnie na długich korytarzach morskich i pływających punktach tankowania.

Co z tego wynika dla innych flot

Formuła LCF jest odpowiedzią na dwa problemy, które mają nie tylko Amerykanie. Pierwszy to brak okrętów: trzyokrętowa grupa desantowa to zasób, którego US Navy nie jest w stanie utrzymać w każdym rejonie przez cały rok, więc marines uczą się operować z jednego LPD, z węzłów lądowych i z lotnictwa pionowzlotowego, które pozwala przerzucać zespoły abordażowe bez stałej bazy. Drugi to charakter zagrożenia: przeciwnik nie jest flotą, lecz siecią małych, szybkich, tanich jednostek, przeciwko której klasyczny desant jest bezużyteczny, a abordaż i wywiad są wszystkim.

Oba problemy są znane na Bałtyku. Floty NATO w regionie nie mają dużych grup desantowych, za to mają do czynienia z flotą cieni, drobnymi jednostkami przy infrastrukturze krytycznej i ładunkami, które trzeba sprawdzić, a nie zatopić. Model, w którym zespół abordażowy operuje z jednego okrętu wsparcia, ze śmigłowcem w osłonie i z lądowymi węzłami dowodzenia, jest bliższy potrzebom Straży Granicznej i Marynarki Wojennej RP niż amerykański MEU w pełnej skali. Dla polskiego okrętownictwa, które projektuje dziś jednostki wsparcia i patrolowe, to także wskazówka, czego oczekiwać od przyszłych platform: pokładu dla śmigłowca, slipu dla łodzi abordażowych i miejsca dla zespołu, który po zatrzymaniu jednostki potrafi ją przeszukać.

Southern Spear wchodzi w drugi rok. Jeśli formuła LCF-24 się sprawdzi, kolejne MEU będą wysyłane w ten sam sposób, a doświadczenia z abordaży na Pacyfiku trafią do doktryny, którą sojusznicy USA będą czytać uważnie, także nad Bałtykiem.