Ćwiczenia poszukiwawcze w Łebie. Ratownicy z Francji, Finlandii, Estonii, Islandii i Norwegii na Bałtyku

Jednym z punktów programu były ćwiczenia w Łebie, przeprowadzone w niedzielę przez tamtejszą Brzegową Stację Ratowniczą.

Poszukiwania z trzech jednostek naraz

Ratownicy wyszli w morze dwiema łodziami, R-10 i R-15, oraz skuterem ratowniczym R-9, współpracując ze statkiem ratowniczym Monsun. Scenariusz zakładał symulowaną akcję poszukiwawczą: ochotników wraz z jednym z ratowników pozostawiono na wodzie, a następnie prowadzono ich poszukiwanie.

Poszkodowanych podejmowano zarówno na pokład Monsuna, jak i na łodzie typu RIB. To najważniejszy element tego ćwiczenia, bo wydobycie człowieka z wody wygląda zupełnie inaczej z niskiej burty łodzi pneumatycznej i inaczej z pokładu statku ratowniczego, gdzie trzeba podnieść poszkodowanego na kilka metrów. Przećwiczenie obu wariantów w jednym wyjściu daje odpowiedź na pytanie, którą jednostkę kierować do konkretnego zdarzenia.

Dwa modele ratownictwa przy jednym nabrzeżu

Wartość takiej wymiany bierze się z różnicy systemów. Polskie ratownictwo morskie jest służbą państwową, z zawodowymi załogami na etatach, statkami ratowniczymi i stacjami brzegowymi. Organizacje zrzeszone w IMRF w większości działają inaczej i opierają się na ochotnikach: francuska SNSM, fińskie i norweskie stowarzyszenia ratownicze czy islandzkie ICE-SAR to struktury, w których na pokład wchodzą ludzie na co dzień wykonujący inne zawody.

Oznacza to inne rozwiązania w dyżurach, w szkoleniu, w łączności i w sprzęcie. Ochotnicze organizacje muszą liczyć się z czasem zbiórki załogi, ale mają gęstą sieć małych stacji i mocne zaplecze lokalne. Służba zawodowa daje stałą gotowość, ale jest siłą rzeczy mniej liczna. Wymiana doświadczeń między tymi modelami jest ciekawsza niż szkolenie w gronie podobnych do siebie służb.

Drugi wymiar jest czysto praktyczny. Na Bałtyku akcje prowadzi się wspólnie, a koordynacja między krajowymi centrami ratownictwa wymaga zgodnych procedur. Ratownik, który wcześniej pływał na jednostce partnera, wie, jak wygląda jego sprzęt, jak działa jego łączność i czego może się po nim spodziewać przy wspólnej akcji na morzu.

Łeba: ćwiczenia po pracowitym sezonie

Ćwiczenia wypadły w stacji, która ma za sobą trudny sezon. W sierpniu ratownicy z Łeby razem ze statkiem Monsun prowadzili kilkudniową akcję przy jachcie motorowym, który osiadł na mieliźnie około 4 mil morskich na wschód od portu. Na pokładzie były cztery osoby i pies, jednostka zaczęła nabierać wody, a część załogi ewakuowano na łódź ratowniczą. Ściągnięcie jachtu z mielizny udało się dopiero po dwóch dniach, z udziałem statku Orkan z Ustki i operatorów koparek, przy pogarszającej się pogodzie.

To pokazuje, po co ćwiczy się scenariusze poszukiwawcze. Człowiek w wodzie na Bałtyku późnym latem ma czas liczony w godzinach, a wczesną wiosną i jesienią w kilkudziesięciu minutach. Szybkość podjęcia z wody jest najważniejszym parametrem całej akcji.

Sprzęt, który się zmienia

Wymiana odbywa się w momencie, w którym polska służba wymienia flotę. W 2025 roku MSPiR podpisała umowę z fińską stocznią Kewatec AluBoat na budowę sześciu nowych jednostek ratowniczych, roboczo nazywanych SAR 2000, a w budowie są kolejne jednostki, Mistral i Powiew, w ramach projektu dofinansowanego przez Centrum Unijnych Projektów Transportowych.

Nowy sprzęt zmienia sposób pracy, a doświadczenia partnerów z krajów, gdzie podobne jednostki pływają od lat, są w takim momencie warte więcej niż katalog producenta.