Ten sam kadłub, o szesnaście apartamentów mniej. W Anconie ruszyła budowa Four Seasons II

W tym samym kadłubie armator rezygnuje z szesnastu apartamentów, czyli zmniejsza liczbę gości, żeby zwiększyć przestrzeń przypadającą na każdego z nich. W segmencie, w którym cena za miejsce liczona jest w tysiącach euro za dobę, to decyzja biznesowa, a nie kosmetyka.

Moneta przyspawana do dna kadłuba

Ceremonia, po włosku impostazione, oznacza formalne rozpoczęcie budowy statku w doku. W Anconie wzięli w niej udział dyrektor stoczni Gilberto Tobaldi oraz prezes Four Seasons Yachts Ben Trodd. Zgodnie z tradycją do dna kadłuba przyspawano specjalnie wybraną monetę, co w żegludze ma przynieść jednostce szczęście. Przy pierwszym statku serii, dwa lata wcześniej w tej samej stoczni, monety były trzy.

Four Seasons II powstaje jako statek złożony wyłącznie z apartamentów, z rozległymi tarasami zewnętrznymi i najnowszymi technologiami ochrony środowiska.

Pierwszy statek już pływa

Four Seasons I Fincantieri przekazał armatorowi 25 lutego tego roku. Statek ma 35 040 GT i 207 metrów długości, a na pokładzie mieści 95 apartamentów i 222 gości. Jest tam jedenaście konceptów gastronomicznych, spa, poprzeczna marina i basen rufowy o długości około dwudziestu metrów, jeden z największych na morzu. Najbardziej rozpoznawalny apartament, Funnel Suite, zajmuje 457 metrów kwadratowych.

Przy wykańczaniu jednostki w ostatnich tygodniach przed odbiorem pracowało ponad dwa tysiące osób. Armator chwali się, że statek daje o połowę więcej przestrzeni na gościa niż jednostki dostępne dotąd na rynku.

Program wart ponad miliard dolarów

Zamówienie złożono w lipcu 2022 roku, a wartość programu szacowano wtedy na około 1,25 miliarda dolarów, z opcjami na dwie kolejne jednostki. Fincantieri wyceniała sam pierwszy statek na ponad 400 milionów euro.

Opcję na drugi statek potwierdzono po zamknięciu finansowania w maju 2025 roku, również przy wartości przekraczającej 400 milionów euro. Dostawa zaplanowana jest na 2027 rok, a pierwsze rejsy na 2028. Trzecia jednostka jest spodziewana około 2030 roku.

Projekt prowadzi Marc-Henry Cruise Holdings wraz z inwestorem Fort Partners, a marka Four Seasons jest licencjonowana. To model typowy dla tego segmentu: hotelowa marka daje nazwę i standard obsługi, a ryzyko inwestycyjne bierze na siebie wyspecjalizowany właściciel i operator.

Dlaczego Europa buduje takie statki

Rynek budowy statków wycieczkowych wygląda inaczej niż rynek kontenerowców czy masowców, gdzie dominują stocznie azjatyckie. Duże wycieczkowce i jednostki luksusowe powstają przede wszystkim w Europie: u Fincantieri we Włoszech, w Meyer Werft w Niemczech i w Chantiers de l'Atlantique we Francji.

Powód jest prosty. Taki statek to nie kadłub, tylko kilkaset kilometrów instalacji, wnętrza projektowane przez biura architektoniczne, systemy oczyszczania spalin, hydraulika basenów, marina w rufie i integracja tego wszystkiego w jednym korpusie. Wartość powstaje w projekcie, wyposażeniu i koordynacji, a nie w cięciu blach.

Dokładnie tę zależność widać w wynikach finansowych stoczni. Ulstein, norweska firma sprzedająca własne projekty statków i serwis floty, zamknął 2025 rok marżą operacyjną powyżej siedmiu procent. Damen, dostarczający rocznie sto sześćdziesiąt jednostek, zarobił na czysto niecałe dwa procent. Meyer Werft, marka najbardziej rozpoznawalna w budowie wycieczkowców, wciąż odrabia straty po latach kontraktów podpisanych poniżej kosztów.

Co z tego wynika dla polskich stoczni

Polskie stocznie są obecne w tym łańcuchu, ale na jego początku. Kadłuby i sekcje budowane w Polsce trafiają do wykończenia w Norwegii, Niemczech i Holandii, a marża zostaje tam, gdzie powstaje projekt i wyposażenie.

Segment ultraluksusowy pokazuje, gdzie leży różnica. Four Seasons II będzie miał w tym samym kadłubie mniej kabin niż jego poprzednik, bo klient płaci za przestrzeń, a nie za tonaż. Stocznia, która potrafi taki produkt zaprojektować i wyposażyć, sprzedaje zupełnie co innego niż stocznia, która potrafi go tylko zespawać.

Dlatego warto patrzeć na Anconę uważniej niż na samą ceremonię. Stawką jest rynek, na którym Europa wciąż wygrywa z Azją, a konkurencja z Włoch, Niemiec i Francji zajmuje w nim najlepsze miejsca.