Crist zaczął dziób Huragana. Trzecia fregata Miecznika powstaje w dwóch gdyńskich stoczniach naraz

To nie jest wiadomość o jednym bloku stalowym, tylko o modelu, w którym polskie okrętownictwo wojenne buduje dziś okręty: jedna stocznia integruje, inne dostarczają sekcje, a kanał portowy zastępuje autostradę.

Trzy fregaty na trzech etapach

Program Miecznik to trzy fregaty wielozadaniowe o wyporności około 7000 ton, budowane w PGZ Stoczni Wojennej na podstawie projektu Arrowhead 140 brytyjskiego Babcocka. Pierwsza, Wicher, zwodowana 12 sierpnia, przechodzi prace wyposażeniowe przy nabrzeżu i ma zostać przekazana flocie w 2029 roku. Druga, Burza, po położeniu stępki w grudniu 2025 roku jest na etapie budowy sekcji w hali zwolnionej przez Wichra, z wodowaniem planowanym na przełom 2027 i 2028 roku. Trzecia, Huragan, zaczęła się w kwietniu od cięcia blach, a stępkę położy się w listopadzie; przekazanie zaplanowano na 2031 rok.

Stocznia Wojenna nazywa program największym w historii Marynarki Wojennej RP i prowadzi prace przy trzech siostrzanych jednostkach równolegle, co dla polskiego przemysłu okrętowego jest sytuacją bez precedensu od dziesięcioleci. Dziób Huragana w Criście oznacza, że w Gdyni są dziś fizycznie w budowie elementy wszystkich trzech fregat jednocześnie.

- Rozpoczęliśmy budowę bloku dziobowego dla trzeciej fregaty programu Miecznik. To kolejny etap naszego udziału w największym w historii programie okrętowym Marynarki Wojennej RP. Jesteśmy dumni, że możemy dołożyć swoją cegiełkę do każdej z tych jednostek - napisała stocznia Crist w komunikacie.

Crist, czyli prywatna stocznia w państwowym programie

Crist jest prywatną stocznią, która w Gdyni buduje od lat przede wszystkim dla rynku offshore: jednostki do budowy i obsługi farm wiatrowych, statki specjalistyczne, kadłuby dla stoczni z Europy Zachodniej. We wrześniu pisaliśmy o jej wynikach na tle europejskich stoczni, które pokazywały, że firma należy do nielicznych w Polsce zdolnych budować duże i skomplikowane konstrukcje na eksport. Udział w Mieczniku jest dla niej czymś innym: pracą dla polskiej floty, na dokumentacji brytyjskiej, w standardzie okrętu wojennego, który różni się od cywilnego spawem, kontrolą i odbiorem.

Dla PGZ Stoczni Wojennej Crist jest partnerem, który pozwala nie zatrzymać rytmu. Hala kadłubowa w Stoczni Wojennej mieści jeden kadłub naraz: Wicher opuścił ją w sierpniu, Burza zajęła ją w tym samym miesiącu, Huragan wejdzie po niej. Gdy sekcje powstają równolegle u sąsiada, kadłub w hali składa się z gotowych bloków, a nie buduje od blachy, i to jest różnica między sześcioma latami na prototyp a pięcioma na jednostkę seryjną, które stocznia obiecuje.

Model, który Gdynia wypróbowuje na dwóch programach

Ten sam schemat Stocznia Wojenna stosuje przy Ratowniku, okręcie ratowniczym, którego blok dziobowy buduje od maja Stocznia Szczecińska Wulkan; tam sekcja pojedzie z Pomorza Zachodniego, tu przepłynie kanałem przez port. W obu przypadkach Gdynia jest integratorem i odpowiada za całość, a partnerzy dostarczają gotowe fragmenty kadłuba. W Europie to norma: fregaty typu 26 dla Royal Navy powstają z bloków z kilku stoczni, a niemieckie F126 łączą zakłady w Wolgaście, Kilonii i Hamburgu. W Polsce jest to model nowy i Miecznik jest jego pierwszym sprawdzianem w skali.

Korzyść wykracza poza harmonogram. Każda stocznia, która buduje sekcję okrętu wojennego, zdobywa uprawnienia, procedury i ludzi, których nie miała, i z nimi może startować do kolejnych programów, własnych albo cudzych. Crist po trzech fregatach będzie miał referencję, której nie ma żadna inna prywatna stocznia w Polsce, a Wulkan po Ratowniku pierwszą od lat pracę dla floty. Gdynia, w której dwie stoczni dzieli kanał, a trzecią, Nautę, kilkaset metrów nabrzeża, ma wszystko, żeby być miejscem, w którym ten model się utrwali.

Dziób Huragana to na razie pocięte blachy. Gdy w listopadzie zostanie położona stępka trzeciej fregaty, w Gdyni będą w budowie trzy okręty tej klasy, czego polskie wybrzeże nie widziało nigdy.