Blok Ratownika, nowy dok i recykling statków. Szczecińskie stocznie Funduszu Rozwoju Spółek szukają nisz

- Produkcja masowców i kontenerowców została w Azji i z dużym prawdopodobieństwem szybko nie wróci do stoczni europejskich. My strategicznie stawiamy na budowę niszowych kompetencji i projekty zaawansowane technologicznie. W nasze spółki inwestujemy na warunkach rynkowych, dlatego kontrakty muszą być realizowane na czas i w założonym budżecie. To one dają pieniądze na rozbudowę infrastruktury i pozyskanie wykwalifikowanej kadry - powiedziała Aleksandra Skibniewska, prezes Funduszu Rozwoju Spółek.

Wulkan: od pław dla urzędu morskiego po okręt dla floty

Wulkan jest w tej układance stocznią, która wraca do produkcji okrętowej. Koncesję na produkcję wojskową uzyskał w tym roku i to ona pozwoliła mu wziąć zlecenie na sekcję dziobową Ratownika, pierwsze od lat zadanie dla Marynarki Wojennej w Szczecinie, które opisaliśmy w ubiegłym tygodniu przy okazji analogicznej współpracy Crista z PGZ przy fregacie Huragan. Równolegle na zlecenie Urzędu Morskiego w Szczecinie powstaje tu stawiacz pław, a dla chińskiego producenta fundamentów turbin wiatrowych konstrukcje secondary steel, czyli pomosty, podesty i inne elementy wyposażenia fundamentów; tej pracy, jak pisze Fundusz, przybywa z roku na rok.

Stocznia planuje dwie nowe hale produkcyjne i zwiększenie nośności pochylni Odra Nowa do 10 tysięcy ton, co oznacza zdolność do wodowania kadłubów znacznie większych niż dzisiejsze sekcje. Zestawienie trzech zleceń, jednostki dla urzędu morskiego, elementów offshore dla Chińczyków i bloku okrętu wojennego, jest ilustracją strategii: trzy nisze, trzech różnych klientów, żadnego masowca.

Gryfia: dok, który zmienia skalę

Gryfia od września 2025 roku ma przebudowane nabrzeża, 57-metrowy pirs, głębię dokową o głębokości 17 metrów i place stanowiące zaplecze pod nowy dok pływający, którego budowę kończy Wulkan. Dok wejdzie do aktywów Gryfii w lipcu 2027 roku i pozwoli przyjmować do remontu największe statki, jakie mogą zawinąć do zespołu portowego Szczecin–Świnoujście. To zmiana skali: dziś stocznia remontuje jednostki, które mieszczą się w jej starych dokach, jutro będzie mogła konkurować o te, które dotąd szły do Gdańska albo do Niemiec. Pisaliśmy o tym doku we wrześniu, gdy tunel dokowy był w 70 procentach gotowy; teraz jest data.

Spółka zmienia też organizację produkcji, żeby szybciej realizować nowe zlecenia, i szuka partnerów do usług logistycznych dla offshore, czyli do obsługi statków i ładunków związanych z farmami wiatrowymi, które przez Świnoujście będą przechodzić przez następną dekadę.

Recykling: trzecia noga

Najmniej znanym elementem jest Zakład Recyklingu Statków Szczecin, współwłasność Funduszu, który przygotowuje się do rozbiórki jednostek pływających. W Unii Europejskiej statki pod banderami państw członkowskich mogą być złomowane wyłącznie w stoczniach z unijnej listy, a takich w Polsce brakuje; większość europejskiego tonażu trafia do Turcji albo, pod zmienioną banderą, do Azji Południowej. Zakład w Szczecinie, jeśli uzyska wpis na listę, będzie jednym z nielicznych miejsc nad Bałtykiem, gdzie armator może legalnie i blisko pozbyć się starego statku, a stocznia odzyskać stal. Dla grupy, która buduje sekcje, remontuje i chce złomować, zamyka się w ten sposób cały cykl życia jednostki.

Szczecin, który nie udaje Gdyni

Strategia Funduszu jest w gruncie rzeczy odpowiedzią na pytanie, co robić ze stoczniami w mieście, które straciło Stocznię Szczecińską i nie ma za sobą programów takich jak Miecznik. Odpowiedź brzmi: nie budować statków w całości, tylko robić to, czego inni nie chcą albo nie mogą, czyli sekcje dla stoczni wojennej w Gdyni, konstrukcje dla offshore, specjalistyczne jednostki dla urzędów, remonty największych statków w porcie i rozbiórkę tych, które dopływają do końca. Każda z tych nisz z osobna jest mała, razem dają zatrudnienie i powód, żeby inwestować w hale, pochylnię i dok.

Warunek jest jeden i prezes Funduszu nazywa go wprost: kontrakty na czas i w budżecie, bo spółki finansowane na warunkach rynkowych nie mają za sobą państwa, które pokryje opóźnienie. Blok dziobowy Ratownika, który ma dopłynąć do Gdyni przed wodowaniem okrętu we wrześniu 2027 roku, będzie pierwszym publicznym sprawdzianem tego warunku.